close
تبلیغات در اینترنت
مدح
رئــوفــــــــ اهـــل بــیــت شــعــر

موضوعات

تبلیغات

Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز

درباره سایت

Profile Pic
بسم الله الرحمن الرحیم با سلام خدمت شما بازدید کننده گرامی.اشعار استفاده شده در این وب سایت گلچینی از بهترین اشعار و توانا ترین شاعران اهل بیت (ع) است امیدواریم با همکاری شما بتوانیم گامهای موثرتري در جهت پیشرفت روز افزون این وب سایت رئوف اهل بیت برداریم. -------------------------------------- 09157000042---09156000041 ------------------------------------------ ایمیل. seyed43@ymail.com --------------------------------------- دوست عزیز ذکـر مـنـبـع لطفا فراموش نشود --------------------------------- سید محمد طبا طبا ئی -----------------------------------

آمار سایت

  • افراد آنلاین : 1
  • بازديد امروز : 2,095
  • بازديد ديروز : 338
  • آي پي امروز : 65
  • آي پي ديروز : 72
  • ورودی امروز گوگل : 9
  • ورودی گوگل دیروز : 16
  • بازديد هفته : 6,201
  • بازدید ماه : 21,359
  • بازدید سال : 144,609
  • كل بازديدها : 514,846
  • ای پی شما : 54.225.26.44
  • مرورگر شما :
  • سیستم عامل :
  • كل کاربران : 44
  • كل مطالب : 3588
  • كل نظرات : 52
  • امروز : یکشنبه 29 مهر 1397

اطلاعات کاربری

عضو شويد
فراموشی رمز عبور؟

نام کاربری :
رمز عبور :


عضویت سریع

آخرین عناوین

ای دو عالم پرتوی از نور تو


مهد گردون خاکبوس کوی تو

 

شد کلیم جان مشتاقان حق

 

ای ولی حق روانه سوی تو

 

ای گل مینو عذار فاطمه(س)

 

از بقیع آید دمادم بوی تو

 

کعبه ما خاک دلجوی بقیع

 

جنت ما روضه مینوی تو

 

شد دوای درد بی درمان خلق

 

خاک پاک تربت دلجوی تو

 

ای فروغ چشم زین العابدین(ع)

 

بسته شد صید دلم بر موی تو

 

گوهر اشکم بدامان میجکد

 

هر زمان آید دل از پهلوی تو

 

ظلم بی حدکرد قلبت را کباب

 

زهر برده قوت از زانوی تو


آب شد شمع وجودت چونکه سوخت

 

آتش زهر ستم نیروی تو

 

قرنها بگذشته و مهدی(ع) هنوز

 

چشم تر دارد بیاد روی تو

 

                  ای وصی پنجم احمد(ع) بود

 

                چشم امید ترابی سوی تو

 

-------------------------------------------
مرحوم ترابی

عشق آمد و مقابل من دفتری گشود

مرغ دلم بهانه گرفت و پری گشود

بال و پری زدم به بلندای آسمان

از لطف خود خدای کریمان دری گشود

احرام سرخ بر تن من بود و ناگهان

دیدم که روبروم در اخضری گشود

در آن طرف تمامی عالم بهشت بود

یک لحظه نور پرده زیباتری گشود

بر روی دیدگان پر از التماس من

باری تعال چهره یک سروری گشود

به به چه سروری که ملک مست بوی او

جمعی ز انبیاء همه مبهوت روی او

 نامش محمد و به لقب باقر العلوم

عالم ترین رجال عرب باقر العلوم

در روز اولش که قدم در جهان گذاشت

باعث شده به فخر رجب باقرالعلوم

تا اینکه می برم به زبان نام اطهرش

شیرین شود دهان چو رطب باقر العلوم

تابنده تر ز او نبود کس میان روز

زیباترین ستاره شب باقر العلوم

روح عبادت از پدرش زین العابدین

از عم خود گرفته ادب باقرالعلوم

 جابر کمی ز علم شما ارث برده است

یک قطره ای ز آب دهان تو خورده است  

 قامت قیامت و رختان محشری بود

زور میان بازویتان حیدری بود

احساستان ز برگ گلی هم لطیف تر

احسان و لطفتان به خدا مادری بود

داروی دردهای بشر خاک پایتان

آب دهان اطهرتان کوثری بود

دوم محمدی و علی عاشقت شده

جانم فدای نام تو پیغمبری بود

ایمان و زهد و عبادت به یک طرف

علم خدای ات طرف دیگری بود

باشی حسینی و حسنی باقرالعلوم

خوانم فقط تو عشق منی باقرالعلوم

  مولا نفس زدی و دو عالم درست شد

از آن گل وجود تو آدم درست شد

بس که شما میان منا ناله کرده ای

از گریه تو چشمه زمزم درست شد

از تار و پود و رشته شال عزایتان

بالای هر حسینیه پرچم درست شد

در ماجرای پر غم وادی کربلا

اشکت چکید و قطره شبنم درست شد

بانی روضه های عطش با حمایتت

سینه زنی ماه محرم درست شد

هرکس که روضه ای ز شما گوش می کند

یک جرعه می ز دست شما نوش می کند

آقا عنایتی بده بر سینه ناله را

پر کن ز داغ کرببلا این پیاله را

ای باغبان ساقه شکسته به ما بگو

داری به باغ سینه غم چند لاله را

یا حضرت غریب بمیرم برای تو

طی کرده ای چگونه تو این چند ساله را؟

دیدی که راس جد غریبت به نیزه شد

دیدی به چشم خود شب غسل سه ساله را

دارم به سر زیارت قبر بقیع اتان

امضا بزن به دست خودت این قباله را

یا رب تو دیده را ز غمش پر ز آب کن

مارا غلام حضرت باقر حساب کن

----------------------------------------------
میلاد یعقوبی


من پنجمین ولی خداوند قادرم

همنام مصطفی و ملقب به باقرم

گنجینه ی علوم الهی است سینه ام

از نسل سفره دار کریم مدینه ام

مشهور شهرم و کرم ابراز می کنم

با یک نظر ز کار گره باز می کنم

قبل از تهجد شب آن عشق بازی ام

شهر مدینه شاهد سائل نوازی ام

همیان به دوش کوچه ام و ذره پرورم

ناز گدای شهر به یک غمزه می خرم

بانی روضه های غروب منا منم

پرچم به دوش ماتم کرببلا منم

من شاهد مصیبت عظمای عالمم

من شاهد غریبی آقای عالمم

سجاد زاده ام پسر مرد گریه ام

من آشنای غربت هم درد گریه ام

با چشم خویش واقعه ایی دیده ام عجیب

احرام بسته، قافله ایی دیده ام غریب

با حاجیان فاطمه تا همسفر شدم

از سرّ عشق بازی حق با خبر شدم

آنان به کوی نسل الهی قدم زدند

زیباترین منای خدا را رقم زدند

دیدم که آب تحفه ی نایاب می شود

کودک چگونه تشنه و بی تاب می شود

دیدم چگونه جسم جوان خرد می شود

شخصیت امام زمان خرد می شود

دور امام نیزه و شمشیر دیده ام

در گودی گلو اثر تیر دیده ام

دیدم مفاصلی که ز هم دور می شود

شاهی به ضرب نیزه ایی منحور می شود

خنجر به دست شمر به گودال می رود

زهرا کنار پیکرش از حال می رود

چکمه به پا به جانب مقتل دوید وای

روی ضریح سینه ی جدم پرید وای

این جا به بعد مهر سکوتی بر این لب است

گودال بوسه گاه خصوصی زینب است

---------------------------------------------
قاسم نعمتی

یا باقر از فرط غمت افسرده گشتیم

از غصه جانسوز تو پژمرده گشتیم

هر شیعه در دل حجله داغ تو بسته

سنگینى داغت دل ما را شكسته

سوز دلت از سینه ات بار سفر ساخت

در سینه ما رفت و ما را دیده‏تر ساخت

پنجم امام و هفتمین معصوم هستى

جانم فدایت پس چرا مسموم هستى

اى صبر مطلق، گشته‏اى بى تاب از چه؟

اى كشتى عدل خدا، گرداب از چه؟

جسم شریفت از چه كم كم آب گشته

بنگر كه صادق از غمت بى تاب گشته

تو یادگار آخرینِ كربلایى

تو داغدار و دل غمینِ كربلایى

تفسیر دشت كربلا در سینه توست

دلها گرفتار غم دیرینه توست

با رفتنت دیگر تو آسوده ز دردى

داغ یتیمى را به صادق هدیه كردى

تاریكى صحن تو بر غربت گواه است

شمعى ندارد قبر تو بى بارگاه است

اى كاش بر قبرت حرم سازیم امامم

بر گنبدش پرچم بیافرازیم امامم

آییم پابوس و تو را زوّار گردیم

ما بى كسان هم لایق دیدار گردیم

---------------------------------------
جواد حیدری

 

 

ای یادگار تیره ی مردان راستین

 

ای شاه بیت پنجم غم نامه ی امین

 

پروردگار درد، خداوند اشک و آه

 

ای ماهِ خاک خورده تنِ آسمان نشین

 

گشتی بهانه ای و خدا عِلم آفرید

 

میراث دار علم خداوند عالمین

 

ای آفتاب، رشحه ای از روشنای تو

 

و ای ماهتاب در به درت در حجاز و چین

 

کاش از سرادقات جمال تو می گرفت

 

نوری دل سیاهِ سیه کارِ آهنین

 

لب باز کن که تشنه ی غم نامه خوانی ام

 

بکشا گره ز کار غزل های آتشین

 

آغاز کن چکامه ی یک دشت بی کسی

 

فریاد کن عروج تپش نامه ای حزین

 

هفتاد و دو سرود شکسته به روی خاک

 

یا ناله های قافله سالار بی معین

 

از دست آب آور نومید تشنه لب

 

از طفل خاک خورده ی بی شیر نازنین

 

تصویر کن که خون شود از وصفت آسمان

 

آن آتش فتاده به دامان و آستین

 

غوغای غارت و نفَس خسته ی امام

 

فریاد الغیاث حرم از شرار کین

 

از آن سری که بر سر سر نیزه شد بلند

 

از خون تازه ای که روان بود از وتین

 

از دست های بسته و از دست های باز

 

از چهره ی گشاده و از چشم... (نقطه چین)

 

آیینه ای که از هدف سنگ ها شکست

 

خورشید خون گرفته، که افتاد بر زمین

 

زندان کودکان بلا دیده، وصف کن

 

آغوش نیمه جان تو و دختری حزین

 

آن دختری که کُنج خرابه ز دست رفت

 

تنها به عشق پادشه عشق آفرین

 

برگشتن تو از سفر شام، معجزه است

 

ای یادگار قافله ی زخمگین دین

 

با یاد دختری که به خاک خرابه خُفت

 

خاکی ست قبر خاکی ات ای ماه پنجمین

 

در سینه ی تو دفن شده روضه های باز

 

تو امتداد روضه ی ناخوانده ای،... همین

-----------------------------------------------
حامد اهور

اى فروزان گهرِ پاكِ بقیع

 

گل پرپرشده در خاك بقیع

 

با سلامت كنم آغاز كلام

 

اى ترا! ختم رُسُل گفته سلام

 

پنجمین حجّت و هفتم معصوم

 

بابى اَنْتَ كه گشتى مسموم

 

اى فداى حق و قربانى دین!

 

كرده یك عمر نگهبانى دین!

 

تنت از درد و الم كاسته شد

 

تا كه دین قامتش آراسته شد

 

اى ز آغاز طفولیت خویش

 

بوده در رنج و غم و درد، پریش

 

از عدو ظلم و شرارت دیده

 

چون پدر رنج اسارت دیده

 

خار در پا و رَسَن در بازو

 

رفته اى با اُسرا در هر سو

 

كرده خون خاطرت اى شمع ولا

 

محنت واقعه كربوبلا

 

كربلا دیده اى و كوفه و شام

 

اى شهید از اثر ظلم هشام

 

آتش غم پر و بالت را سوخت

 

زهر كین، شعله به جانت افروخت

 

اثر زهرِ به زین آلوده

 

كرده اعضاى ترا فرسوده

 

نزد حق یافته فیض دیدار

 

جسم تو خفته و روحت بیدار

 

خود تو مظلومى و قبر تو خراب

 

دیده دهر ازین غصه پر آب

 

شیعه را دل ز عزایت شده داغ

 

كه بود قبر تو بى شمع و چراغ

 

ظلمِ این امتِ دور از ادراك

 

كرده یكسان حَرمت را با خاك

 

با چنین ظلم و ستم از اعدا

 

بهتر اینست كه قبر زهرا

 

مخفى از دیده دشمن گردد

 

تا ز هر حادثه ایمن گردد

-----------------------------------------------------
سيدرضاموئيد


امام با قرآن محبوب داور                             وصی مصطفی فرزند حیدر
یکی از روزها در محضر عالم                       نشسته با هشام شوم کافر
شده ظلمت سرای آل مروان                       زنور آل پیغمبر منّور
روایت می کند شمس الحقایق                   امام صادق آن فرخنده اختر
که بود آن روز از ارباب دانش                       در آن محفل زصدها تن فزونتر
قضا را بود در آن بزم جمعی                        زگردان کمان دار دلاور
هشام از باقر علم نبی خواست                  که چون خنجر گذاران هنرور
در آن مجلس کند زورآزمایی                       شود مغلوب یا گردد مظفّر
عدو را آن عزیز مصطفی گفت                      که از سودای خام خویش بگذر
مرا بگذاشته دوران جوانی                          نیم اهل سلاح و تیرو خنجر
هشامش گفت باشند آل هاشم                 همه خنجر گذار و صاحب افسر
جوان و پیرشان در روز میدان                       نگردانند رو از فوج لشکر
چو بود آگاه آن فرزند زهرا                           زکید خصم غدّار ستمگر
بی تحکیم قد قامت به پا خاست                 کمان بگرفت در آن طرفه محضر
نشان بگرفت و برقلب هدف زد                    امیر ملک دین تیری دو پیکر
به فوق تیراول تیر دوم                                نشاند و خواست چندین تیر دیگر
به فوق یکدیگر افکند نه تیر                         مکّرر در مکّرر در مکّرر
به کاخ کفر کیشان لرزه افکند                      چو جدّش مرتضی در جنگ خیبر
به تحسینش به گوش آمد زهر سو              طنین نعره ی الله اکبر
کمان بنهاد و برکرسی بر آمد                      چو بر اوج فلک خورشید خاور
هشام از درد می پیچید بر خویش               چو مار زخم خورده بر دل و بر
به تندی گفت فرزند علی را                        شگفتی آفریدستی تو زیدر
خود اعجاز است این کارت هنر نیست          ز مرز فکر هم باشد فراتر
تبسم کرد و با نرمی بگفتش                      جوابی نغز آن مولا و رهبر
نکردم درخور اعجاز کاری                            نه ظاهر گشته امری  غیر باور
تو خود خواندی مرا از آل هاشم                   تو خود دانی منم فرزند حیدر
تو خود گفتی که باشد آل طاها                   همه صاحب لوا و عدل پرور
منم خود از تبار آل یاسین                          منم ریحانه ی زهرای اطهر
منمم سنگر نشین ملک توحید                   منم خود باقر علم پیمبر
منم مرد جهاد و خون و شمشیر                  منم دربرج دین تابنده اختر
منم وارث امام مجتبی را                           بود میراث من محراب و منبر
منم فرزند ثارالله مظلوم                             بود جدّم علی ساقی کوثر
منم فرزند سالار شهیدان                           که شد در کربلا در خون شناور
منم فرزند آن مولا که در شام                     به منبر زد به جان خصم آذر
منم باقر که باشم بعد سجاد                      به شهر علم سرمد چون علی دو
هشام از کین چون موج شد خروشان          به حبسش داد فرمان آن ستمگر
ولی زد دست حق برجان باطل                   شرر زان روز تا فردای محشر
                                    بیان و کلک مردانی رقم زد           

                                    به نام باقر این طغرای به دفتر

-----------------------------------------------------------------------------------------

                                                            (محمّد علی مردانی)

ای جان‌ِ جهان امام باقر

 

وی قبلۀ جان امام باقر

 

وی کهف امان امام باقر

 

وی فوق بیان امام باقر

 

وی نور عیان امام باقر

 

 مولای زمان امام باقر

 

تو باقر علم کبریایی

 

تو آینۀ خدا نمایی

 

تو قبلۀ جانِ انبیایی

 

حق است که حجت خدایی

 

ما یکسره درد و تو دوایی

 

ما جسم و تو جان امام‌ باقر

 

تو مظهر رب‌ العالمینی 

 

تو هستی زین ‌العابدینی

 

عیسای مسیح آفرینی

 

 سر تا قدم آیت مبینی

 

سلطان جهان، امام دینی

 

 در کون و مکان امام باقر

 

ای دوستی تو اعتبارم

من آرزوی مدینه دارم

تا روی به درگه تو آرم

 تا چهره به تربتت گذارم

شاید به بقیع، جان سپارم 

با اشک روان امام باقر

ای قلۀ عرش، خاک پایت

ای جان جهانیان فدایت

گل‌واژۀ وحی در صدایت

 تو پادشهی و ما گدایت

چشم همه بر در سرایت

 از پیر و جوان امام باقر

افسوس که حرمتت دریدند

 بعد از نبی از شما بریدند

در شام، غریبی تو دیدند

ننگ ابدی به خود خریدند

بر قتل تو نقشه‌ها کشیدند

پنهان و عیان امام باقر

بودی ز حقوق خویش محروم

 تا شد جگرت به زهر، مسموم

با یاد تو ای امام مظلوم

گردید قلوب شیعه مغموم

از قبر غریب توست معلوم

 صد رنج نهان امام باقر

گریه به عزای تو ثواب است

دل‌ها ز مصیبتت کباب است

قبر تو میان آفتاب است

 از کینۀ دشمنان خراب است

این حرمت آل بوتراب است؟!

کی بود گمان امام باقر

تو جور و جفای شام دیدی

 خاکستر و سنگ و بام دیدی

بر نیزه سر امام دیدی

 خوشحالی خاص و عام دیدی

بیداد و ستم مدام دیدی

 از خرد و کلان امام باقر

ای وصف تو بار نخل «میثم»

وی خاک رهت به زخم، مرهم

وی ریزه‌خور عطات، آدم

وی لطف و کرامتت مسلّم

در حشر ز آتش جهنم

ما را برهان امام باقر

-------------------------------------------
غلامرضا سازگار

اى ز سرو قدّ رعنا بر صنوبر طعنه زن
 و اى ز ماه روى زيبا مهر را رونق شكن

همچو من هر كس رخ و قد تو بيند تا ابد

 فارغ است از ديدن خورشيد و از سرو چمن

گر خرامى صبحدم در طرف باغ اى گل عذار

 غنچه از شرم دهانت هيچ نگشايد دهن

اى تو شمع انجمن از فرط حسن و دلبرى

هر كجا دارند خوبان دو عالم انجمن

نسبت حسن تو با يوسف نشايد داد از آنك

 صد هزاران يوسفت افتاده در چاه ذقن

چشم جادويت نموده شرح بابل مختصر

 بوى گيسويت شكسته رونق مشك ختن

كى توانم كرد وصف و چون توانم داد شرح

 ز آنچه عشقت مى كند اى نازنين با جان من

بس بود طبعم پريشان از غم زلفت مگر

با خيال قد رعنايت كنم موزون سخن

در مديح صادر اول امام پنجمين(عليه السلام)

 كش بود مدّاح ذات ذوالجلال ذوالمنن

شبل حيدر سبط پيغمبر خديو انس و جان

مخزن علم النبيّين كاشف سرّ و علن

حضرت باقر ضياى ديده خيرالنسا

 حامى شرع رسول الله هوادار سنن

جلّ اجلاله توانايى كه گر خواهد كنى

 روز، شب، خورشيد، مه، افلاك، غبرا، مرد و زن

دى به يك ايماى او گردد بهار و خار، گل

 بلبل و قمرى شوند از امر او زاغ و زغن

بىولاى آن گل گلزار دين نبود، اگر

 لاله خيزد در چمن يا سبزه رويد از دمن

كوى او چون خانه حق قبله اهل يقين

 اسم او چون اسم اعظم دافع رنج و محن

هم به آدم شد مغيث و هم به نوح آمد معين

 هم به عيسى گفت: كلّم هم به موسى گفت: لن

من چه گويم وصف ذاتش جز كه عجز آرم به پيش

 درّ درياى حقيقت را كه مى داند ثمن؟

------------------------------------------
 (صغير اصفهانى)

بسر مى‏ پرورانم من هواى حضرت باقر

بدل باشد مرا شوق لقاى حضرت باقر

ز عشقش جان من بر لب رسيده كس نمى‏ داند

كه نبود چاره ساز من سواى حضرت باقر

بگوشم هاتف غيبى سرود اين نكته را ديشب

كه باشد رخش دانش زير پاى حضرت باقر

چنان بگرفته علمش آفاق را يكسر

كه پيچيده در اين عالم صداى حضرت باقر

پيمبر گفت با جابر كه خواهى ديد باقر را

سلام از من رسان آنكه براى حضرت باقر

سوالاتى كه از وى كرده دانشمند نصرانى

جوابش را شنيد از گفته‏ هاى حضرت باقر

مسلمان گشت راهب ناگهان در محضر آن شه

منور شد دل او از ولاى حضرت باقر

شد آسان وضع حمل گرگ وحشى بيابانى

به روى قله ى كوه از دعاى حضرت باقر

بر ستاخيز اگر خواهى نجات از كرمى محشر

برو در سايه ظل هماى حضرت باقر

فرد عاجز بود ز اوصاف بى پايان آن سرور

كميت لفظ لنگ است از ثناى حضرت باقر

جلال و شان و قدر آن امام پاك بازان را

نمى‏ داند كسى غير از خداى حضرت باقر

(رضائى) ايستاده بر در دولتسراى او

چو سائل منتظر بهر عطاى حضرت باقر

-----------------------------------------------
رضائي

بـه سر مـی پـرورانم من هوای حضرت بـاقر (ع)
بـه دل باشد مرا شوق لقای حضرت باقر (ع)
زعشقش جان من بر لب رسیده کس نمی دانـد
کـه نبود چاره ساز من سوای حضرت باقر (ع)

 

 

به گوشم هاتف غیبی سرود این نکته را دیشب

که باشد رخش دانش زیر پای حضرت باقر (ع)

بـه رستـاخیز گر خواهی نجات از گرمی محشر

بــرو در سایــه ظــل همــای حضرت باقر (ع)

خـرد عــاجز بــود ز اوصاف بــی پایان آن سـرور

کمیت لفظ لنگ است از ثنای حضرت باقر (ع)

جـــلـــال و شــان و قــدر آن امــام پــاکبازان را

نمی داند کسی غیر از خدای حضرت باقر (ع)

«رضایی» ایـــستــاده بـــر در دولت سرای او

چــو سائـل مـنتظر بهر عطای حضرت باقر (ع)

------------------------------------------

شاعر: رضایی

قبر باقر بی چراغ است نور بارانش کنید
یادی از درد دل و غمهای دورانش کنید
شمع دل خاموش اگر شد پرتو افشانش کنید
شعلۀ آهی بیارید و فروزانش کنید
قبر باقر بی چراغ است نور بارانش کنید
یادی از درد دل و غمهای دورانش کنید
دل که مرد از بی غمی دیگر نمی ارزد به هیچ
زلف او را یاد آرید و پریشانش کنید
قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید
یادی از درد دل غمهای دورانش کیند
حرمت غم را نگهدارید ای دلدادگان
روز و شب گرد سرش گردید و مهمانش کنید
قبر باقر بی چراغ است نور بارانش کنید
یادی از درد دل و غمهای دورانش کنید
نیست تاب چشم زخم آن ماه مهر افروز را
تا نبیند روی او را ماه پنهانش کنید
قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید
یادی از درد دل غمهای دورانش کیند
ای طبیبان ای شما با درد و درمان آشنا
نرگس او سخت بیمار است درمانش کنید
قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید
یادی از درد دل غمهای دورانش کیند
ماه گردون خواستار حرمت درگاه اوست
گر سراز فرمان بپیچد گوی چوگانش کنید

 

قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید
یادی از درد دل غمهای دورانش کیند
اختر شبگرد دارد آرزوی خدمتش
یک دو روزی خاک بوس کی جانانش کنید
قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید
یادی از درد دل غمهای دورانش کیند
کیست جانان حضرت باقر امام پنجمین
جان خود را از سر رغبت به قربانش کنید
قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید
یادی از درد دل غمهای دورانش کیند
خفته در لب های او صد چشمۀ آب حیات
کام خود را بهره ور از آب حیوانی کنید
-------------------------------------------------------------
محمدعلی مجاهدی

ای پنجمین امام، یا باقرالعلوم

 

بر رفعتت سلام، یا باقرالعلوم

 

بر علم مصطفی باب تو بود باب

 

وآن خانه را تو بام، یا باقرالعلوم

 

در بزم تشنگان از باده‌های فضل

 

پر گشته از تو جام، یا باقرالعلوم

 

با احتجاج تو، اسلام آورد

 

ترسا به کوه شام، یا باقرالعلوم

 

خود راسخون علم، تعلیم دیده‌اند

 

نزد تو ای امام، یا باقرالعلوم

 

هم حوزه‌های علم، هم حلقه‌های درس

 

گیرند از تو وام، یا باقرالعلوم

 

مهر تو از ازل، نور تو تا ابد

 

فیضت علی الدوام، یا باقرالعلوم

 

در بزم علم و دین، پیوسته می‌رود

 

نامت به احترام، یا باقرالعلوم

 

ای حضرت کریم ای فضل تو عمیم

 

وی رحمت تو عام یا باقرالعلوم

 

قرآن ناطقی، عین الحقایقی

 

ما جمله تشنه کام، یا باقرالعلوم

 

خورشید شیعه‌ای، زهرا ودیعه‌ای

 

ظل تو مستدام یا باقرالعلوم

------------------------------------------------------------
محمد سعید میرزایی

سرچشمه ی تمامی اندیشه های ناب

 

 دانش پژوه مدرسه ی عشق بو تراب

 

اوصاف پاكتان چقدر بی نهایت است!

 

یك خط ز مدحتان شده موضوع صد كتاب

 

 شك كرده ایم! اهل زمین باشی ای عزیز

 

 ای جلوه ی جلال خدا در پس حجاب

 

 امشب دوباره حضرت خورشید اهل بیت

 

از ماورای فاصله ها بر دلم بتاب

 

 ما را دعا كنید همین لحظه از بهشت

 

آقا دعایتان همه دم هست مستجاب

 

 این چهره ی سیاه مرا هم نگاه كن

 

شاید به یاد آوریم در صف حساب

 

 من از پل صراط جزا با نگاهتان...

 

... مانند باد می گذرم تند و پر شتاب

 

ساعی ترین مدرس آداب زندگی

 

شیوا سخن، مفسر آیات بندگی

 

 قله نشین دانش و دین، ای طلایه دار

 

كاوشگر رموز سماوات كردگار

 

 تیغ كلام نغز شما در مناظره

 

پِی كرده است مركب دجال روزگار

 

 هر كس كه خواست پیش شما قد علم كند

 

گشته میان معركه ی بحث تارومار

 

 كوه بزرگ حادثه را بر زمین زدی

 

انگشت بر دهان شده این چرخ كجمدار

 

 این چه تواضعی ست امام فرشته ها!

 

داری به پای خویش دو نعلین وصله دار

 

 آقا شما كه واسطه ی فیض عالمید

 

حیف است مانده اید در این شهر بی بهار

 

 ای كاش سمت كشور ما هم می آمدی

 

 پس لا اقل به خانه ی قلبم قدم گذار

 

 ای خضر مست میكده ی چشمه ی حیات

 

من تشنه ام‌‌ـ شبیه خودت ـ تشنه ی فرات

 

 آموزگار مبحث جغرافیای دین

 

استاد فقه و خارج دانش سرای دین

 

 دار و ندار زندگی ات را تو ریختی

 

تا آخرین دقایق عمرت به پای دین

 

 از ابتدای كودكی ات خونجگر شدی

 

زخم زبان و طعنه شنیدی برای دین

 

 با خشت خشت اشك نماز شب شما

 

مستحكم است تا به ابد پایه های دین

 

 ای یادگار كرب و بلا، زیر كعب نی

 

سهمی عظیم داشته ای در بقای دین

 

 دیدی سر بریده ی عباس را به نی

 

بر شانه ی كبود نهادی لوای دین

 

 از نای زخم خورده تان می رسد به گوش

 

در مجلس یزید، صدای رسای دین

 

با اشك و آه، شعله به آیینه می زدی

 

عمری به یاد كرببلا سینه می زدی

---------------------------------------------------------------------------
وحید قاسمی

ای رخت چراغ هُدی یا محمد ابن علی

 

پنجمین ولیّ خدا، یا محمد ابن علی

 

نجل سیدالشهدا، یا محمد ابن علی

 

جان عالمت به فدا، یا محمد ابن علی

 

یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی

 

ای بهار دل سخنت، ای حیات جان ز دمت

 

جنّ و انس و حور و ملک، جمله سائل کرمت

 

در مدینۀ دل ماست، هم بقیع و هم حرمت

 

یک صدا دهیم ندا، یا محمد ابن علی

 

یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی

 

شمع جمع اهل ولا، کعبۀ دل همه ای

 

پارۀ تن نبی و نور چشم فاطمه ای

 

در دلم فروغ خدا، بر لبم تو زمزمه ای

 

دل نگردد از تو جدا، یا محمد ابن علی

 

یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی

 

جز دعای تو نبود، بر لبم دعای دگر

 

جز ولای تو نبود، در دلم ولای دگر

 

گر برانی از در خود، تا روم به جای دگر

 

من نمی روم ابدا، یا محمد ابن علی

 

یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی

 

مهر تو عبادت من، عشق من ارادت من

 

با شما ولادت من، با شما شهادت من

 

هم عطاست عادت تو، هم دعاست عادت من

 

کن عنایتی به گدا، یا محمد ابن علی

 

یا محمد ابن علی، یا محمد ابن علی

------------------------------------------------------------
غلامرضاسازگار

اى بوسه گاه جن و ملك، خاك پاى تو

 

جان تمام عالم خاكى فداى تو

 

اى اختر سپهر ولایت، كه تا ابد

 

عالم منور است به نور لقاى تو

 

از شهریار كشور دانش، كه در جهان

 

نشناخت كس مقام تو را جز خداى تو

 

اى ریزه خوار سفره علمت جهانیان

 

خورشیید علم، كرده طلوع از سراى تو

 

اى باقر العلوم كه هنگام مكرمت

 

باشد هزار حاتم طایى گداى تو

 

پنجم ولى و حجت خلاق عالمى

 

لوح دل است مهر به مهر و ولاى تو

 

 

در عرصه وجود نهى قبل از آنكه پاى

 

داده سلام احمد مرسل براى تو

 

هر كس تورا شناخت، دل از دیگرى برید

 

بیگانه گشت با همه كس، آشناى تو

 

چندین هزار عالم و دانشور فقیه

 

آمد برون ز مكتب و دانشسراى تو

 

آن پیر سالخورده راهب تو را چو دید

 

اسلام پیشه كرده و شد مبتلاى تو

 

خوان طعام، آور از بهر میهمان

 

از حجره تهى ید قدرت نماى تو

 

یك عمر سوخت قلب تو از كینه هشام

 

آن دشمن سیاه دل بى حیاى تو

 

تنها نه در عزاى تو چشم بشر گریست

 

آن دشمن سیاه دل بى حیاى تو

 

اى خفته همچو گنج، به ویرانه بقیع

 

پر مى‏ زند كبوتر دل، در هواى تو

 

در را به روى امت اسلام بسته‏ اند

 

آن گمرهان كه بى خبرند از صفاى تو

 

یابن الحسن گشوده نگردد به روى خلق

 

این در مگر به پنجه مشكل گشاى تو

 

فولادى است پیر غلام شكسته دل

 

چشم امید بسته، به لطف و عطاى تو

------------------------------------------------------------------
علیرضا فولادی

لبم شهد و دهانم چشمه و فیض و کلامم جان

 

سزد با جان خود ریزم به خاک پای جانانش

 

امام پنجم و معصوم هفتم حضرت باقر

 

که تا شام ابد بادا سلام از حی منانش

 

لقب باقر، محمّد نام او، کنیه ابا جعفر

 

تعالی الله از این کنیه و این نام و عنوانش

 

رجال علم از صبح ازل، مرهون گفتارش

 

جهان فضل تا شام ابد، مدیون احسانش

 

سجود آورده خلقت از پی تعظیم بر خاکش

 

سلام آورده جابر از رسول حسن سبحانش

 

عجب نبود اگر در باغ رضوان پای بگذارد

 

اگر در حشر، شیطان دست خود آرد به دامانش

 

عجب نی گر شفا بخشد نگاهش چشم جابر را

 

که هر کس درد دارد خاک کوی اوست درمانش

 

چراغ روشن دل‌هاست قبر بی چراغ او

 

چه غم گر نیست شمع و آستان و سقف و ایوانش

 

نسیمی از بقیعش روح بخشد صد مسیحا را

 

سزد بر کسب فیض از طور آید پور عمرانش

 

ضریحش کعبۀ دل بود و ایوانش بهشت جان

 

الهی بشکند دستی که آخر کرد ویرانش

 

شنیدی لال شد یک لحظه دانشمند نصرانی

 

میان جمع در پیش بیان و نطق و برهانش

 

کی‌ام من تا ثنای حضرتش را خوانم و گویم

 

خدا باشد ثناگویش، نبی باید ثناخوانش

 

فروغ دانشش بگرفت چون خورشید، عالم را

 

که هم انوار ایمان بود و هم اسرار قرآنش

 

گهی دادند در اوج جلالت نسبت کفرش

 

گهی بستند بهتان و گهی بردند زندانش

 

ولی عصر در شب‌های تاریک است، زوارش

 

تمام خلق عالم پشت دیوارند مهمانش

 

کنار قبر او جرات ندارد زائری هرگز

 

که ریزد قطرۀ اشکی بر او از چشم گریانش

 

مگو در روضه‌اش شمع و چراغی نیست، می‌بینم

 

که باشد هر دلی تا بامدادان شمع سوزانش

 

به عهد کودکی از خورد سالی دید جدش را

 

که مانده روی زخم سینه، جای سم اسبانش

 

اگر در روز محشر هم ببینی ماه رویش را

 

نشان تشنگی پیداست بر لب‌های عطشانش

 

دوید از بس که با پای برهنه در دل صحرا

 

کف پا شد چو دل مجروح، از خار مغیلانش

 

دریغا آخر از زهر جفا کردند مسمومش

 

نهان با پیکرش در خاک شد غم‌های پنهانش

 

بوَد در شعلۀ جانسوز، نظم «میثمش» پیدا

 

غم نـاگفتـه و سـوز دل و رنج فـراوانش

--------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار


اى به تو از خالق داور سلام

 

از لب جانبخش پیمبر سلام

 

اى پدر عالم هستى همه

 

نخل على یوسف فاطمه

 

شمس و قمر را به نسب اخترى

 

نسل امام از پدر و مادرى

 

اختر تابنده دانش تویى

 

بلكه شكافنده دانش توئى

 

عالم علم احد قادرى

 

باقرى و باقرى و باقرى

 

دانشى كل نقطه ‏اى از مكتبت

 

علم لِدُنى سخنى بر لبت

 

مدح تو از قول خدا در نبى است

 

خلق تو آیینه خلق نبى است

 

مام تو ریحانه بخل بتول

 

جابرت اورده سلام از رسول

 

اختر تابنده ماه رجب

 

مهر فروزنده ما رجب

 

شهر رجب را تو مهین كوكبى

 

ماه فروزان نخستین شبى

 

علم نهانى ز گلستان تو

 

پیر خرد طفل دبستان تو

 

هر نفست باغ گلى از كمال

 

هر سخنت پاسخ صدها سوال

 

مهر رخت اى به على نور عین

 

وسه گه یوسف زهرا حسین

 

نام تو را گفت عدو ناسزا

 

از چه تو گفتیش ز رافت دعا

 

با همه فضل و شرف و علم تو

 

دشمن تو شد خجل از حلم تو

 

اى به فدایت پدر و مادرم

 

مدح تو در اوج دهان گوهرم

 

(میثم) و عبد مطیع توام

 

عاشق دیدار بقیع توام

------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

  1.  سرچشمه ي تمامي انديشه هاي ناب           دانش پژوه مدرسه ي عشق بو تراب

    اوصاف پاكتان چقدر بي نهايت است!            يك خط ز مدحتان شده موضوع صد كتاب

     شك كرده ايم! اهل زمين باشي اي عزيز          اي جلوه ي جلال خدا در پس حجاب

     امشب دوباره حضرت خورشيد اهل بيت               از ماوراي فاصله ها بر دلم بتاب

     ما را دعا كنيد همين لحظه از بهشت               آقا دعايتان همه دم هست مستجاب

     اين چهره ي سياه مرا هم نگاه كن                     شايد به ياد آوريم در صف حساب

     من از پل صراط جزا با نگاهتان                          مانند باد مي گذرم تند و پر شتاب

     

                                         ساعي ترين مدرس آداب زندگي

                                         شيوا سخن، مفسر آيات بندگي


  2.  تيغ كلام نغز شما در مناظره                             پي كرده است مركب دجال روزگار

  3.  هر كس كه خواست پيش شما قد علم كند        گشته ميان معركه ي بحث تارومار

  4.  كوه بزرگ حادثه را بر زمين زدي                  انگشت بر دهان شده اين چرخ كجمدار

  5.  اين چه تواضعي ست امام فرشته ها!            داري به پاي خويش دو نعلين وصله دار

  6.  آقا شما كه واسطه ي فيض عالميد          حيف است مانده ايد در اين شهر بي يهار

  7.  اي كاش سمت كشور ما هم مي آمدي           پس لا اقل به خانه ي قلبم قدم گذار

  8.  

  9.                       اي خضر مست ميكده ي چشمه ي حيات

  10.                          من تشنه ام‌‌ـ شبيه خودت ـ تشنه ي فرات

  11.  

  12.  آموزگار مبحث جغرافياي دين                         استاد فقه و خارج دانش سراي دين

  13.  دار و ندار زندگي ات را تو ريختي                      تا آخرين دقايق عمرت به پاي دين

  14.  از ابتداي كودكي ات خونجگر شدي                 زخم زبان و طعنه شنيدي براي دين

  15.  با خشت خشت اشك نماز شب شما            مستحكم است تا به ابد پايه هاي دين

  16.  اي يادگاركرببلا، زير كعب ني                       سهمي عظيم داشته اي در بقاي دين

  17.  ديدي سر بريده ي عباس را به ني                   بر شانه ي كبود نهادي لواي دين

  18.  از ناي زخم خورده تان مي رسد به گوش           در مجلس يزيد، صداي رساي دين

  19.  

  20.                                 با اشك و آه، شعله به آيينه مي زدي

  21.                                 عمري به ياد كرببلا سينه مي زدي

-------------------------------------------------------------------------------------------------
وحید قاسمی

ای به سینه ات پنهان گنج های قرآنی

علم را شکافنده با کلام نورانی

مظهر جمال حق در لباس انسانی

صد چو بو علی پیشت کودک دبستانی

هم سپهر را محور هم وجود را بانی

کنیه ات ابا جعفر خود محمّد ثانی

آسمان دانش را آفتاب تابنده

مشعل حقایق را منطقت

خصم را پذیرفته با لب پر از خنده

دوست خرّم و خندان دشمن از تو شرمنده

خلق را خداوندی ای خدای را بنده

نیست بنده ای چون تو با جلال ربّانی

ای هزار کوه طور غرق در یم نورت

صد چو موسی عمران نقش وادی طورت

هم ملک به فرمانت هم فلک به دستورت

خازن است مسکینت مالک است مأمورت

ای دعای عاشورا از کلام پر شورت

داده نور بر دل ها زین دعای نورانی

قدسیان به قصد قرب می برند نامت را

عرشیان به شوق و شور سر کشند جامت را

خسروان غلامانند سیّدی غلامت را

وصف کرده در قرآن کبریا مقامت را

جابر از سوی احمد آورد سلامت را

چشم او شده روشن از عنایتت آنی

تو سپهر انورای تو یم تجلاّیی

برد و فاطمه فرزند با جمال یکتایی

روح پاک سه روحی دُرّ چار دریایی

پنجمین ولی الله باب هفت مولایی

بلکه شش جهت را نیز ماه عالم آرایی

هشت خلد را صاحب نُه سپهر را بانی

ای مدینه ی دلها تا ابد بقیع تو

ابر کلّ رحمت ها بخشش سریع تو

چرخ پیر با عمرش کودک رضیع تو

آسمان مطیعش باد هر که شد مطیع تو

عرش کبریا ز آغاز خانۀ رفیع تو

بلکه عرشیان را بر خاک تو است پیشانی

ذکر من سلام من کیست حضرت باقر

حجّ من قیام من کیست حضرت باقر

اسوۀ تمام من کیست حضرت باقر

زمزم و مقام من کیست حضرت باقر

پنجمین امام من کیست حضرت باقر

می کند ز آیینم مهر او نگهبانی

ای به بندگی یکتا ذات حق تعالی را

تو یگانه فرزندی دو علیّ اعلا را

باقر العلوم استی ذات پاک یکتا را

نی عجب اگر بخشد سائلت دو دنیا را

جان مادرت زهرا از درت مران ما را

بی تو در جنان عاشق بنده ایست زندانی

تو ز کودکی دائم محنت و بلا دیدی

با دو چشم معصومت ظلم بر ملا دیدی

راه شام طی کردی دشت کربلا دیدی

اهلبیت عصمت را زار و مبتلا دیدی

رأس جدّ خود را در طشتی از طلا دیدی

زیر چوب بر لب داشت نغمه های قرآنی

خیمه ها کز آتش سوخت سیّدی کجا بودی

زیر خارها خفتی بین عمّه ها بودی

شاید ای عزیز جان زیر دست و پا بودی

روی شانه ی مادر یا از او جدا بودی

یا به زیر کعب نی در خدا خدا بودی

چار سال سنّت بود با چنان پریشانی

ای غریب شهر خویش مثل جدّ مظلومت

شد ز کودکی دائم خون به قلب مغمومت

از حقوق خود کردند ظالمانه محرومیت

روی زین زهرآلود خصم کرد مسمومت

سوختند از داغت اهلبیت معصومت

روزشان ز غم گردید همچو شام ظلمانی

نخل مهر تو کرده ریشه در دل شیعه

جای تو نه در خاک است بلکه در دل شیعه

میوه ی تولاّیت بوده حاصل شیعه

دیده روز شب آزار در مقابل شیعه

سوز «میثمت» گشته شمع محفل شیعه

گه به نظم و گه با اشک می کند دُر افشانی

-------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

ای اصـل دیـن ولای تـو یا باقرالعلوم 
وی ذکـر حـق ثنـای تـو یا باقرالعلوم 
وی عرش، خـاک پای تـو یا باقرالعلوم 
جـان جهـان فــدای تـو یا باقرالعلوم

 

مهر تو جان جان صلات و صیام من 
پیوسته وقف تو، صلوات و سلام من

 

****

 

ای شیعــه را به مهر شما اقتـدارها 
دین خدا گرفتـه ز تــو اعتبارها 
خورشید بر درت یکی از جـان‌نثارها 
گردنــد دور کـوی تـو لیـل و نهارها

 

هر لحظه در بقیع تو صد کاروان دل است 
هـر جا، روم مزار توأم شمع محفل است

 

من کیستم که خاک سرای شما شوم؟ 
لب واکنـم، قصیـده سـرای شما شوم 
یـا مفتخـر بـه مدح و ثنای شما شوم 
باشـد کـه تـا گـدای گدای شما شوم

 

لال است در ثنای تو مـولا زبان من 
تو وصف خود بگوی ولی با زبان من

 

****

 

وقتـی عـدو بـه حضـرت تو گفت ناسزا 
بـا حسـن خلـق و با گل لبخند از ابتدا 
کردی به پاسخ از دل و از جان بر او دعا 
ایـن اسـت قـدر و منـزلت و عـزت شما

 

تنها نه اینکه نام تو از من ربوده دل 
خلق محمّدیت ز دشمن ربـوده دل

 

ای بر تو از خدا و رسولش سـلام‌ها 
اهــل کــلام را ز کـلامت کـلام‌ها 
بیچـاره و ذلیـل مقـامت «هشام»‌ها 
در پنجــۀ تـو از همه دل‌ها زمام‌ها

 

توحید زنده از نفس صبح و شام تو 
اسلام فخر کرده به نطق «هشام» تو

 

****

 

تو خلــق را مطاعـی و خلقت مطیع تو 
برتــر ز اوج وهــم، مقــام رفیــع تـو 
پیـران عقـل یکسـره طفـلِ رضیـع تـو 
فـردوس گشتـه خـاک‌نشینِ بقیـع تـو

 

«میثم» اگـر قصیـده سرای شما شده 
مشمول بذل و لطف و عطای شما شده

------------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

ممنونم از خدای تو یا باقرالعلوم

 

داده مرا ولای تو یا باقرالعلوم

 

منت پذیرلطف شمایم از آن جهت

 

دارم به لب ثنای تو یا باقرالعلوم

 

تو چهارمین امام منی بعد مرتضی

 

من خادم سرای تو یا باقرالعلوم

 

غواص علم احمدی و این یقین من

 

رای خداست رای تو یا باقرالعلوم

 

امر تو نافذ است به هر کس از آن به حشر

 

جوید خدا رضای تو یا باقرالعلوم

 

بر رهروان مکتب تو هدیه می دهد

 

جنات را خدای تو یا باقرالعلوم

 

آن را که مهر حضرت تو نقش بر دل است

 

جوید کجا سوای تو یا باقرالعلوم

 

محتاج خلق اول و آخر نمی شود

 

هر کس که شد گدای تو یا باقرالعلوم

 

مستغنیم ز مکنت اگر شاملم شود

 

یک لحظه ای عطای تو یا باقرالعلوم

 

بر سینه ام ارادت خود را فرون نما

 

تا سرنهم بپای تو یا باقرالعلوم

 

مفکن مرا زدیده که تا زنده ام تپد

 

این قلب من برای تو یا باقرالعلوم

 

یک لحظه بی ولای توام زندگی مباد

 

ای هستیم فدای تو یا باقرالعلوم

 

در شام سوگ حضرت تو کو که بگذرد

 

از جرم من خدای تو یا باقرالعلوم

 

گلباف را به روز قیامت شفیع باش

 

کانجا کند ثنای تو یا باقرالعلوم

--------------------------------------------------------------------------
گلبافت

 

 

 ای چراغ علم روشن از دمت

 

ای رهینِ فضل و دانش عالمت

 

با گذشت آفرینش همچنان

 

کاروان علم دنبالت روان

 

علم ها مشتی ز خروار تواند

 

سینه چاک تیغ گفتار تواند

 

باقر کلّ علوم عالمی

 

خود به تنهایی کتاب محکمی

 

هر چه دانش پا گذارد پیشتر

 

سر فرود آرد به خاکت بیشتر

 

ای امام ابن امام ابن امام

 

جابرت آورده از احمد سلام

 

دانش از ره مانده در پرواز تو

 

چشم جابر روشن از اعجاز تو

 

ای چراغ نور، پیش از نورها

 

جلوه کرده در تمام طورها

 

ملک نا محدود از نور تو پَر

 

دُرّ شش دریا و بحر هفت دُرّ

 

خانه ی دل تا ابد میعاد تو است

 

زینت ماه رجب میلاد تو است

 

ای چراغ عقل و دین روشن بتو

 

چشم زین العابدین روشن بتو

 

علم و حلمت همچو شیر و شکّر است

 

هر یکی از دیگری شیرین تر است

 

علم تو سرچشمۀ علم خداست

 

حلم تو آیینۀ حلم خداست

 

پنجه ی علم و خرد بر دامنت

 

عاشق خُلق تو حتّی دشمنت

 

صد چو جابر دانش آموز تو اند

 

شعله های عالم افروز تو اند

 

مشرق و مغرب پر از گفتار تو است

 

همچو قرآن جاودان آثار تو است

 

عارفان سر مست از این ساغرند

 

جرعه نوش جام قال الباقرند

 

با شمایم ای قلم در دست ها

 

ای ز جام معرفت سر مست ها

 

تا از این مکتب نگردیدید دور

 

از قلم هاتان دمد پیوسته نور

 

علم عالم نوری از این مکتب است

 

تیره گی ها دوری از این مکتب است

 

علم اگر نبود به عترت منتسب

 

نیست جز دود چراغ بو لهب

 

هر که دور از آل پیغمبر بود

 

جهل از دانائیش بهتر بود

 

این قلم شمشیر حقّ و باطل است

 

گاه جانبخش است و گاهی قاتل است

 

گاه فردی عاقلش گیرد به دست

 

گاه باشد در کف زنگی مست

 

چون کند نور حقیقت را علم

 

ذات حق سوگند خورده بر قلم

 

ای قلم را کرده شمشیر ستم

 

ای زبانت لال، ای دستت قلم

 

کشور قرآن و هتّاکی چرا

 

خاک اهللبیت و ناپاکی چرا

 

ای همه نشریّه ات رسوائیت

 

وای وای از این قلم فرسائیت

 

ای گناه گمرهان بر گردنت

 

ای زمام دل به دست دشمنت

 

جهل و رسوایی هم آغوشت شده

 

یا غدیر خُم فراموشت شده

 

با قلم ظلم و جنایت می کنی

 

حمله  بر فقه و ولایت می کنی

 

گه تمسخر می کنی توحید را

 

گاه منکر می شوی تقلید را

 

بی خبر، تقلید ما تعلیم ماست

 

در حضور حقّ همان تسلیم ماست

 

ما طریق بندگی پیموده ایم

 

هم مقلّد هم محقّق بوده ایم

 

راه ما تعلیم بوده از نخست

 

آنچه محکوم است آن تقلید تو است

 

تو که چون طوطی کنی تکرار حرف

 

نه به نحوت بوده آگاهی نه صرف

 

ما چراغ معرفت افروختیم

 

درس خود از اهلبیت آموختیم

 

پیرو خطّ امام بافریم

 

تا ابد سر مست از این ساغریم

 

ما گرفتیم از چنین مکتب کمال

 

یافتیم از آل عصمت این جلال

 

چارده حصن حصین داریم ما

 

چارده حبل المتین داریم ما

 

چارده منظومه از یک آسمان

 

چارده معصوم از یک دودمان

 

چارده تصویر از یک کوه طور

 

چارده گوهر ز یک دریای نور

 

چارده بی مثل از یک بی مثال

 

چارده تصویر حق از یک جمال

 

چارده استاد کل با یک کتاب

 

چارده فریاد رس با یک خطاب

 

چارده مشعل فروز بزم دل

 

چارده مصباح دائم مشتعل

 

سر خوش از صهبای تو فیقیم ما

 

زنده از تقلید و تحقیقیم ما

 

«میثم» این تقلید بی تحقیق نیست

 

هر که را جز این بود توفیق نیست

--------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

اکنون به شوق حجت پنجم ز خود گمم

 

وآیینه دار طلعت خورشید پنجمم

 

چون کشتی سپرده به توفان عنان خویش

 

ازموج موج جذبه ی تو در تلاطمم

 

آن شمع کوچکم که بیفروزیم اگر

 

فخر است با چراغ قبولت به انجمم

 

از آفتاب بیشترم با ولای تو

 

آیینه ام، فروغ تو را در تجسمم

 

*

 

حیران آن اسارت و آن غارتم هنوز

 

باریک بین فاجعه ی آن تهاجمم

 

آری سلام بر تو اماما! که می پرد

 

از لب به یاد آن چه کشیدی تبسمم

 

طفل چهارساله و طوفان کربلا؟

 

حیران این تداعی ام و آن تالمم

 

از آن ستم که سوخت در آن، خاندان تو

 

هم بر تو عرضه می کنم اینک تظلمم

 

گنج مراد خویش نجستم ز هیچکس

 

الا تویی که مدح تو را در تکلمم

 

هرچند لب به خنده گشایم برابرت

 

ز اندوه تو نشسته به خون است مردمم

 

*

 

ای علم را شکافته و رفته تا به عمق

 

حیران آنچه یافتی از این تعلمم

 

آن شاعرم که از سر ایثار عاشقم

 

بر دوستیت و خصم تو را در تخاصمم

----------------------------------------------------------
مرحوم حسین منزوی

ای که نسلت از تبار کربلا

 

ای که هستی داغدار کربلا

 

نور حق، سوم بهار کربلا

 

یا محمد، یادگار کربلا

 

 

 

کربلا آتش به دلها میزند

 

شعله ها برقلب زهرا میزند

 

 

 

یاد آقای غریب و بی کفن

 

ذکر سقا و عموی پاره تن

 

بردن هم معجر و هم پیروهن

 

ضربه های پای دشمن بر دهن

 

 

 

در دلت داغ عظیمی شد به پا

 

جان تو،اقا،گرفته روضه ها

 

 

 

یاد ذبح روز عاشورا ،حسین

 

تکه تکه گشتن مولا، حسین

 

شور و غوغای شده بر پا حسین

 

ناله های مادرش زهرا حسین

 

 

 

روضه خوانی در محرم گشته ای

 

روضه خوان حضرت غم گشته ای

 

 

 

 

 

کشته زهر جفا یابن الکریم

 

شد سیه عرش خدا یابن الکریم

 

نوحه خوانت مصطفی یابن الکریم

 

عالمی غرق عزا یابن الکریم

 

 

 

میزنم بر روی سینه از غمت

 

یاد عاشورا کنم بین دمت

------------------------------------------------------------------------------

 

جوادقدوسی